na placu Piłsudskiego w Warszawie. „Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie”. Słowa tej z. serca płynącej modlitwy szeptały pokolenia Polaków, powtarzały ją przez. dziesięciolecia kobiety, których mężowie trafili do sowieckiej niewoli we. wrześniu 1939 roku, gdzie przepadli bez wieści. A nazwiska ich po Panie kolego, jeżeli po przeczytaniu mojego posta wywnioskowałeś tylko tyle, że uważam iż Polacy mniej się znają bądź kochają Harleya to jesteś naprawdę zajebisty gość. Ja bym w życiu na to nie wpadł czytając "własnego posta". Ja o niebie ty o chlebie. Nie dość, że wyprzedzała na podwójnej ciągłej, przekroczyła także prędkość o 66 km/h. 30M051980. z @Poludnik20 ja o niebie Ty o chlebie. odpowiedział (a) 19.10.2011 o 18:31. 1.Chleb otwiera każde usta. 2.Głodnemu chleb spleśniały stanie za specjały. 3.Ty w nich chlebem, a oni w ciebie kamieniem. 4.Smak chleba, którym dzielimy się wspólnie, nie ma sobie równego 5.Cierpienie dzieci jest naszym gorzkim chlebem, ale bez tego chleba, zginęlibyśmy z głodu duchowego. “Daj Boże chleb, a ja zęby znajdę” “Dałaś babko chleba ; dała – żeby z piekła nie wyjrzała” “Dałeś komu chleba, wziąłeś serce” “Dano chleba, gdy zęby mu wypadły” “Dla chleba, a nie dla nieba, chcę być księdzem” “Dobra tabaka na oczy, jak się chlebem brzuch natłoczy” Śpijże już po twoim boju. Świat na Ciebie czeka Panie. Światło na oświecenie pogan mel. 1. Święto Ofiarowania Pańskiego 2 lutego, Kantyk Symeona. Światło na oświecenie pogan mel. 2. na 2 lutego MB Gromnicznej. Światłości świata dajesz światło życia. Światłości wieczna. harmonizacja, chór. . Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. XIX niedziela zwykła Dzisiejsze czytania: 1 Krl 19,4-8; Ps 34,2-9; Ef 4,30-5,2; J 6,51; J 6,41-51 (1 Krl 19,4-8) Eliasz poszedł na pustynię na odległość jednego dnia drogi. Przyszedłszy, usiadł pod jednym z janowców i pragnąc umrzeć, rzekł: Wielki już czas, o Panie! Odbierz mi życie, bo nie jestem lepszy od moich przodków. Po czym położył się tam i zasnął. A oto anioł, trącając go, powiedział mu: Wstań, jedz! Eliasz spojrzał, a oto przy jego głowie podpłomyk i dzban z wodą. Zjadł więc i wypił, i znów się położył. Powtórnie anioł Pański wrócił i trącając go, powiedział: Wstań, jedz, bo przed tobą długa droga. Powstawszy zatem, zjadł i wypił. Następnie mocą tego pożywienia szedł czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do Bożej góry Horeb. Swoje dzisiejsze przemyślenia chcę zacząć od fragmentu z Księgi Królewskiej. Czytam w nim o Eliaszu, który nakarmiony chlebem z Nieba jest w stanie przebyć długi dystans...czterdzieści dni i czterdzieści nocy... Z tego fragmentu dowiaduję się także o ogromie Bożej opieki...Eliasz chce umrzeć... Ale Pan nie zapomina o nim...i posyła anioła, który wskazuje na podpłomyk i dzban z wodą. Nawet w najtrudniejszych momentach naszego życia Bóg jest po naszej stronie i przychodzi nam z pomocą...czasami nawet w tak konkretny i dosłowny sposób...chleb i wodę.... Czego powinniśmy uczyć się z tego fragmentu? Na pewno niezachwianej nadziei w to, że Bóg jest przy nas...nie opuszcza nas...i w każdym momencie spieszy nam z pomocą, ponieważ jest dla nas dobrym i kochającym Ojcem, co wyśpiewaliśmy w dzisiejszym psalmie. (wszyscy zobaczcie jak nasz Pan jest dobry) Wracając jednak do wątku chleba, którym nakarmił się Eliasz, dzięki czemu mógł wyruszyć w drogę do Góry Horeb. Także i dziś dostajemy Chleb z Nieba, którym powinniśmy się karmić...by mieć siłę na drodze przez życie...Tym Chlebem jest sam Jezus, który został z nami własnie w tej kruchej postaci... Czytamy o tym w dzisiejszej Ewangelii, która kontynuuje wątek z XVIII niedzieli - z zeszłego tygodnia. (J 6,41-51) Żydzi szemrali przeciwko Niemu, dlatego że powiedział: Jam jest chleb, który z nieba zstąpił. I mówili: Czyż to nie jest Jezus, syn Józefa, którego ojca i matkę my znamy? Jakżeż może On teraz mówić: Z nieba zstąpiłem. Jezus rzekł im w odpowiedzi: Nie szemrajcie między sobą! Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał; Ja zaś wskrzeszę go w dniu ostatecznym. Napisane jest u Proroków: Oni wszyscy będą uczniami Boga. Każdy, kto od Ojca usłyszał i nauczył się, przyjdzie do Mnie. Nie znaczy to, aby ktokolwiek widział Ojca; jedynie Ten, który jest od Boga, widział Ojca. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto /we Mnie/ wierzy, ma życie wieczne. Jam jest chleb życia. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli. To jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata. Żydzi szemrają przeciw Jezusowi, bo powiedział o sobie Jam jest chleb, który z nieba zstąpił... To dla nich z jednej strony niepojęte, że ten Jezus, którego znają, bo jest ich sąsiadem mówi coś takiego...Przecież to syn Józefa i Maryi...a ogłasza nam tutaj, że z nieba zstąpił...i że jest chlebem. Ale Jezus nie zważa na szemranie...chce ogłosić prawdę o sobie...o swojej misji... Jam jest chleb życia - mówi - kto spożywa ten chleb będzie żył na wieki... Chlebem, który Ja wam dam, jest moje ciało za życie świata...Tu urywa się dzisiejszy fragment Ewangelii, ale pamiętamy zapewne jak skończy się ta deklaracja Jezusa... Totalne niezrozumienie...zresztą i dziś te słowa mogą szokować: chlebem, który Ja wam daję, jest moje ciało...Dla nas - wierzących - to niepodważalny dogmat...na każdej mszy świętej jesteśmy świadkami tego cudu...przemiany w chleba w ciało... Zdarzenia, które miało miejsce w wieczerniku... Jesteśmy wielce wyróżnieni spożywając Ten Chleb...dlatego powinniśmy być świadomi tego wielkiego wyróżnienia...Tego, że nawet aniołowie nam zazdroszczą Eucharystii... a jak to u nas wygląda? mówię to teraz także do siebie...jak wygląda nasze przeżywanie Eucharystii. Czy przeżywamy to misterium z namaszczeniem, czy może jest to tylko zaliczenie mszy...Bo niedziela...obowiązek...święto...rodzinna tradycja... Zostawiam to do przemyślenia nam wszystkim... Z sobą samym na czele... Przysłowia związane z chlebem"Aby chleb, to zęby będą" "Aż miło na duszy, jak świeży chleb puszy" "Bez chleba i soli - zła miłość" "Bez pracy, nie ma kołaczy" "Biedna to kraina, gdzie się chleb kończy, a kamień zaczyna" "Chleb cudzym nożem krajany - niesmaczny" "Chleb daje rogi, a głód nogi - powiadają" "Chleb go w zęby kole" "Chleb i woda - nie ma głoda" "Chleb jak z ula wyjęty" "Chleb łaskawy trudny do otrzymania, a otrzymany, gorzko smakować musi" "Chleb , piwo i świca zdobią szlachcica" "Chleb płacze, gdy go darmo jedzą" "Chleb pracą nabyty bywa smaczny i syty" "Chleb starzeje się - twardnieje, człowiek słabnie" "Chleb w drodze nie ciąży" "Chleb z solą - znak i hasło zgody" "Chleba dorabiać się trzeba" "Chlebem i solą ludzie ludzi niewolą" "Chlebuś biały doskonały, czarny niecnota - choć bodzie - sposobniejsza po nim robota" "Ciężko pracować trzeba na kawałek chleba" "Co nas żywi, do tego trzeba się sposobić, kto chce jeść chleb, powinien na niego robić" "Daj Boże chleb, a ja zęby znajdę" "Dałaś babko chleba ; dała - żeby z piekła nie wyjrzała" "Dałeś komu chleba, wziąłeś serce" "Dano chleba, gdy zęby mu wypadły" "Dla chleba, a nie dla nieba, chcę być księdzem" "Dobra tabaka na oczy, jak się chlebem brzuch natłoczy" "Dobry chleb z solą, byle z dobrą wolą" "Do chleba i nieba, sto cnót człeku trzeba" "Do chleba rano wstawać trzeba" "Drogi chleb, gdzie pieniędzy nie ma" "Gdyby nie było chleba po dziurki, sprzykrzyłyby się i przepiórki" "Gdzie brat hardy, a chleb twardy a komu piwnica na kółku, ciężka tam bieda chudemu pachołku" "Gdzie chleb twardy, tam sługa hardy" "I cesarz się nie wyrzeka żebranego chleba" "I ci chleb jedzą, co domu nie wiedzą" "Idzie zima, a tu chleba ni ma" "Jak rok owocny, to nie chlebny" "Jak jest żytko, to będzie wszytko" "Jak przyjdzie lipiec, ostatni czas starą mąkę wypiec" "Jaki chleb, taka skórka - jaka matka, taka córka" "Jeszcze musisz zjeść sporo chleba" "Kawałek chleba nie spadnie z nieba, pracować trzeba" "Każdemu, lekki chleb pachnie" "Każdy kraje chleb do siebie" "Każdy cudzy chleb, ma rogi" "Każdy idzie tam, gdzie go wabią chleby" "Każdy za chlebem idzie" "Kiedy ma chleb, to szuka kołacza" "Kiedy jest chleb przy wodzie, to głód nie dobodzie" "Kiedy się chleba nie naje, to bułką nie nasyci" "Komu chleb zaszkodzi, a komu kij pomoże" "Komu z chleba, temu i noża nie trzeba" "Kto chleb ze sobą nosi, ten o niego nie prosi" "Kto chleb ciska, ten go po śmierci będzie zbierał" "Kto chleba nie chce, kija godzien" "Kto chleba nie żałuje, nigdy go nie traci" "Kto chlebem gardzi, to nim Pan Bóg bardziej" "Kto co lubi: kto chleb, a Cygan mięso" "Kto czyj chleb je, tego piosenkę śpiewa" "Kto dobrze orze, ma chleb w komorze" "Kto ma chleb, szuka bułki" "Kto ma chleb, ten ma wszystko" "Kto na ciebie kamieniem, ty na niego chlebem" "Kto nie pracuje na chleb, nie godzien, by go jadł" "Kto ze mną chleba jeść nie chce, ja z nim i kołaczów nie będę" "Krajany chleb nie ma pana" "Łatwiej z chlebem iść po kij, niż z kijem po chleb" "Ma chleb rogi, a niewola (bądź nędza) nogi" "Masz babo placek!" "Milszy chleb własny razowy, niż pański nie zawsze zdrowy" "Na cudzy korowaj gęby nie rozdziewaj" "Na czarnej roli, biały chleb się rodzi" "Niech się chleb obsiądzie (Życzę ci wszystkiego dobrego)" "Niech sobie będzie chleb z solą, byleby nie z biedą" "Nie z jednego pieca chleb jadł" "Nie dospać trzeba, kto chce dostać chleba" "Nie każdy szczęśliwy, co ma dużo chleba" "Nie ma chleba, nie ma soli - gospodynię głowa boli" "Nie samym chlebem człowiek żyje" "Nie stać na kołacze, to jedz chlebuś, bracie" "Niesyty chleb, gdy z cudzych ziarenek" "Nos w sos, zęby w otręby, nogi w pierogi" "Od chleba i soli, głowa nie boli" "Patrz tego, z czego masz chleb" "Piekarza, który głodem morzy, nie chowaj na cmentarzu" "Po chlebie, idzie pochlebstwo" "Proste jak bułka za dwa grosze" "Przyczyniać trzeba, chleba do chleba" "Słowa się mówią, chleb się je" "Szkoda takim chleba dać, co się oń sami nie starają" "Trudno piec chleb, gdzie mąki nie będzie" "U wdowy chleb gotowy" "W jednej ręce chleb, a w drugiej kamień trzyma" "W pole za chlebem, do lasu po drzewo" "Wszędzie chleb o dwóch skórkach pieką" "Zjedzony chleb bardzo ciężko odrabiać" "Z tej mąki chleba nie będzie" "Ziarnko do ziarnka, a zbierze się miarka" "Za chlebem ciało woła, nawet przez usta Apostoła" Msza Święta (fot. Mateus Campos Felipe, 11 czerwca, Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa J 6,51-58 51 «Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało, wydane za życie świata». 52 Sprzeczali się więc między sobą Żydzi, mówiąc: «Jak on może nam dać swoje ciało do jedzenia?» 53 Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. 54 Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. 55 Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. 56 Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. 57 Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. 58 To jest chleb, który z nieba zstąpił — nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki». Cud rozmnożenia chleba, jakiego dokonał Jezus nad Jeziorem Galilejskim (por. 6,1-15), wywołał wielkie poruszenie pośród Żydów. Chcieli obwołać Go królem, gdyż jak mówili: „Ten prawdziwie jest prorokiem, który ma przyjść na świat” (6,14). Nie taki jednak był cel Jego misji, dlatego gdy tylko poznał zamiar ludu, „sam usunął się znów na górę” (6,15). Dopiero w nocy, krocząc po wodach jeziora dołączył do swoich uczniów, którzy przeprawiali się do Kafarnaum (por. 6,16-21). Żydzi jednak nie rezygnowali i następnego dnia zaczęli usilnie Go poszukiwać, aż wreszcie dotarli do Kafarnaum (por. 6,22-24). Gdy już Go odnaleźli w miejscowej synagodze (por. 6,59), zdumieni zadali Mu pytanie: „Rabbi, kiedy tu przybyłeś?” (6,25). Jezus wykorzystuje ten moment na ukazania wewnętrznej motywacji Żydów i ukazanie im prawdziwych Bożych zamiarów wobec Jego Osoby: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, że widzieliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb do syta. Zabiegajcie nie o ten pokarm, który niszczeje, ale o ten, który trwa na życie wieczne, a który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec” (6,26-27). Żydzi chcieli po raz kolejny zaspokoić swój cielesny głód, Jezus natomiast przyszedł na świat, by dać człowiekowi pokarm życia wiecznego. W ten sposób rozpoczyna się tzw. mowa eucharystyczna (6,26-58), w której Pan, nawiązując do cudu manny na pustyni, ukazuje siebie samego jako prawdziwy chleb z nieba. Dzisiejsza liturgia przytacza końcowy fragment owej mowy, w którym Pan mówi wprost o konieczności karmienia się Jego ciałem: „Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało, wydane za życie świata” (6,51). Słowa te mogły przerażać. Każdy wierzący Żyd wiedział doskonale, że Tora wprost zakazywała spożywania krwi lub mięsa zwierząt, z których krew nie została upuszczona (por. Kpł 17,14; 19,26; Pwt 12,23). Tym bardziej spożywanie ludzkiego ciała było nie do pomyślenia. Dlatego Żydzi w bardzo emocjonalny sposób reagują na wypowiedź Jezusa: „Sprzeczali się więc między sobą [dosł. „walczyli między sobą] Żydzi, mówiąc: «Jak on może nam dać swoje ciało do jedzenia?»” (J 6,52). Tymczasem kolejne słowa Jezusa są jeszcze bardziej uderzające: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie” (J 6,53). Patrząc z perspektywy Wieczernika i Golgoty, można dostrzec tutaj wyraźne nawiązanie do Eucharystii. Ewangelie synoptyczne w opisie ostatniej wieczerzy zachowują słowa Jezusa ustanawiające sakrament ołtarza: „A gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał im, mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje». Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, i pili z niego wszyscy. I rzekł do nich: «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana” (Mk 14,22-24; por. Mt 26,26-28; Łk 22,19-20; 1 Kor 11,23-26). Odwieczny Boży Logos, przyjmując ludzką naturę w Jezusie z Nazaretu, przeszedł na świat nie po to, by ustanowić jakiś rodzaj ziemskiego panowania, lecz by dać ludziom życie wieczne. Dokonał tego, składając na krzyżu ofiarę ze swojego życia, czyli wydając na śmierć swoje ciało i krew. To samo ciało i ta sama krew, uwielbione poprzez zmartwychwstanie, dane są uczniom w Eucharystii: „Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem” (6,54-55). W kolejnej wypowiedzi Jezus wyjaśnia, na czym polega dar życia wiecznego, przekazywany karmiącym się Jego ciałem i pijącym Jego krew: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim” (6,56). W Janowej Ewangelii grecki czasownik meno („trwać”) opisuje zamieszkiwanie Ojca w Synu i Syna w Ojcu, wieczną komunię, do uczestnictwa w której Jezus zaprasza swoich uczniów: „Trwajcie we Mnie, a Ja w was będę trwać” (15,4). Zatem spożywając ciało i krew Chrystusa pozwalamy, by On sam w nas zamieszkał, a poprzez to wprowadził nas w misterium życia Trójcy Świętej. Wcześniej Jezus mówił o boskim życiu jako o wiecznym darze otrzymanym od Ojca (por. 5,26) oraz że jako chleb życia zstąpił z nieba, by dać życie światu (por. 6,33). Jego boskie życie jest udzielane tym, którzy z wiarą przyjmują Go jako objawioną Bożą Mądrość, a przede wszystkim spożywają Jego eucharystyczne ciało i krew: „Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie” (6,57). Istotą tej wzajemności między Ojcem, Synem i uczniami jest misterium miłości, jak powie Jezus w wieczerniku do Ojca: „Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich»” (17,26). Czy wierzę w rzeczywistą obecność Jezusa w sakramencie Eucharystii? Czy przyjmując komunię świętą, wzbudzam w sobie pragnienie uczestnictwa w miłości Ojca i Syna? Odpowiedzi karstan odpowiedział(a) o 15:25 nie samym chlebem człowiek żyje Ja o niebie a Ty o chlebie .chcesz więcej pisz do mnie . ; ) i czarny chleb i czarna kawa głodnemu chleb na myśli blocked odpowiedział(a) o 20:28 "Jaki chleb, taka skórka-jaka matka, taka córka""Każdy cudzy chleb, ma rogi""Każdy idzie tam, gdzie go wabią chleby""Od chleba i soli, głowa nie boli""Kawałek chleba nie spadnie z nieba, pracować trzeba""Chleb cudzym nożem krajany-niesmaczny""Chleb i woda-nie ma głoda". Jem pierogi, bo chleb drogi. ^^ Sama prawda;D Uważasz, że ktoś się myli? lub Zaczęło się od dzisiejszej Ewangelii. Podczas porannej Eucharystii, której przewodniczył ks. Piotr, usłyszeliśmy o cudownym rozmnożeniu chleba na pustkowiu. Próbuję sobie wyobrazić tę biblijną scenę: pustkowie, tłum ludzi, Jezusa i małego chłopca, który może z troche dziecięcą wstydliwością, ale i nadzieją w oczach, że oto robi coś ważnego i oczekuje akceptacji, podchodzi do dorosłych Apostołów i mówi: "Ja mam 5 chlebów i dwie małe ryby". Robi coś niesamowicie odważnego i ważnego. A Jezus? A Jezus tej Jego ofierze błogosławi i pomnaża ją tak, że 5 tysięcy mężczyzn najada się do syta. Jest taki głód, który może zaspokoić tylko Chrystus. Człowiek cierpi różne niedostatki. Czasem brakuje mu tego chleba powszedniego, czasem jest głodny szczęścia, miłości, kariery, powodzenia, etc. Ale nawet jeśli uda mu się je zaspokoić, to i tak nie osiągnie pełni, bo ta jest w Chrystusie. Jezus przyszedł do nas w Eucharystii i kanapkach. W Eucharystii, to jasne, ale w kanapkach? Tak, w kanapkach. A może bardziej w tych, którzy je dla nas zrobili. To jest niesamowite, spotykamy się z tym na każdym kroku, a dziś po raz kolejny mogliśmy tego doświadczyć: miłość Boża i prawda o Bożym Królestwie przychodzi do nas w prostych gestach. To, czego dziś doświadczaliśmy na postojach, to przypowieść o uczcie weselnej, tyle że w rzeczywistości. Stoły uginały się od przygotowanych kanapek, upieczonych ciast, wspaniałego obiadu. Wokół tego wszystkiego niezliczona ilość osób krzątających się, by jeszcze nam usłużyć, by jeszcze w czymś nam pomóc. Niebo dziś nabrało bardzo realnego wymiaru, za co jesteśmy bardzo wdzięczni. Niebo też przybliżyło się do nas w trochę inny sposób. Dziś nas po prostu niemiłosiernie zlało. Po trzech upalnych dniach zanosiło się na burze. I choć nastawialiśmy się na załamanie pogody, nie spodziewaliśmy się tak gwałtownej i długiej ulewy. Na szczęście trwał to tylko (lub aż) godzinę, i na finał dnia wchodziliśmy do Starych Polaszek w pięknym słońcu, gdzie przywitał nas ks. kierownik, który dziś w Polaszkach zastępował miejscowego księdza proboszcza Zbigniewa. ks. Jan Perszon, Szkoła modlitwy "Magnificat" ks. Sebastian Reszke, konferencja Dar mądrości

ja o niebie ty o chlebie